Over Maren

• Als kleine meid was ik vaker rázend als ik thuis mijn grens aangaf en er werd overheen gewalst. De boosheid kwam dan uit mijn tenen en ik zette mijn keel wagenwijd open. Wat een vuur spoot er dan uit mij. Ik wilde zo ontzettend graag gehoord worden in wat ik echt wilde zeggen en daarvoor zou niemand mijn mond snoeren. Mijn grootste krachten zijn o.a. daardoor ontzettend getraind: een rijke gevoelstaal, het gebruiken van vaker rake woorden, een immens doorzettingsvermogen en de kracht om te durven blijven staan! 

• Ik zie me nog gaan als stuiterende tiener, die door de feesttent laveerde en velen even ‘hoi’ ging zeggen. Ik werd verliefd op al die glimlachen die als vanzelf verschenen als ik voorbij vloog. En vanbinnen was ik zo bang voor afwijzing en wilde ik eigenlijk enkel zo graag gezien worden. Het was dubbel, want ondanks die onzekerheid, is die vriendelijkheid ook altijd een kwaliteit van mij geweest. Die kleine fonkelingen in de ogen van de ander: dat maakt me nog altijd blij. Ik kan namelijk veel liefde voor het Leven voelen en voor mensen. Ik kan de weerspiegeling van het wezenlijke voelen als we zonder verdere taal vanuit stilte beginnen te glimlachen naar elkaar en ogen beginnen te fonkelen. Ik geniet van dit simpele, eenvoudige, soms maar vluchtige contact, al is het met een vreemde.  

• Ik heb lang een hekel gehad aan het woord ‘jaloezie’. Vooral als ik naar vrouwen in mijn omgeving keek die achter mijn rug roddelden en gemeen konden zijn. Jaloers zijn vond ik dan ook iets van de domme, de zwakke en ‘ik wilde me niet verlagen tot dat soort’. Ow, ow, ow wat had ik een oordeel op mijn eigen diep ingesleten jaloezie. Het was echt een schaduwkant van mij die ik niet graag aankeek. Nu weet ik wel beter: jaloezie is soms een feit – durf er naar te kijken, durf het te voelen zonder er naar te (hoeven) handelen. 

• “Jij ziet in vrijwel alles een cadeautje.” Ik hoor het haar nog zeggen in een spraakbericht en later schreef ze het ook nog in haar uitgegeven boek: ‘Van de maren maak jij ennen en van triggers maak jij levenslessen’. Het is waar, ik kan er niets aan doen. Als ik getriggerd word, neem ik eigenaarschap. Ik probeer het tenminste altijd te doen en anders kom ik er later op terug.

• Ik ben die "veel vrouw" die dus niet te vangen is in 1 hokje en zich elke dag anders kan voelen. Dat vind ik ook het mooie aan ‘vrouw zijn’ en belangrijk om daar naar te luisteren en mijn wijze vrouwelijkheid steeds meer en meer te koesteren en te laten horen. Ik voel dat ik steeds meer open ga als een oester waar een mooie parel in zit. Het voelt fluisterend, soms kriebelend vanuit zachtheid hoe ik open en het heeft een enorme onzichtbare kracht als een paddenstoelen mycelium. Diep voedend en ver rijkend. Bravehart is voor mij als een levenswerk, een ‘ambacht’, waarbij ik met mijn handen het voelen blijf verfijnen en met mijn stem waarachtiger leer te spreken. Ik geniet ervan dit leven verder te ontdekken, steeds meer terug naar de basis, de oerlessen van de natuur en welke talen zij spreekt en ons laat zien, horen, ruiken, proeven, voelen… Ik word me meer bewust van de verwondering die zij – Moeder Aarde – ons allemaal te bieden heeft. Wat een rijkdom!